| |
|
Basiswaarden in de hulpverlening
De hulpverlening is emancipatorisch. Jongeren worden aangesproken op hun eigen verantwoordelijkheid, eigen keuzemogelijkheden en handelingsbekwaamheid.
Inspraak en participatie van de jongere in het begeleidingsproces is essentieel. Het uitgangspunt is de jongere als een volwaardige partner in het hulpverleningsproces.
Er wordt respectvol omgegaan met informatie naar en over cliënten. Jongeren worden van bij het eerste contact met de dienst helder geïnformeerd over het begeleidingsaanbod, hun rechten en mogelijkheden tot inspraak in de begeleiding, hoe met informatie wordt omgegaan. De verslaggeving over de hulpverlening is open.
De hulpverlening vertrekt van de kwaliteiten van de jongere en is er op gericht deze te versterken. De begeleider gaat uit van terreinen die nog goed lopen en spreekt de jongere hierop aan.
De begeleiding vertrekt vanuit het principe van maximale verantwoordelijkheid bij de cliënt en doet permanent appel op de zelfredzaamheid van de jongere.
De hulpverlening vertrekt vanuit respect voor het denken, vinden en voelen van de cliënt.
Het aanbod gebeurt vanuit een contextueel en systeemtheoretisch denkkader:
Dit houdt in dat we werken met alle verbindingen waar de jongere deel van uitmaakt. Vaak hebben jongeren na langdurige plaatsing problematisch contact met de buitenwereld ( ouders, school, werk, vrienden). Wij gaan deze verbindingen opnieuw bespreekbaar maken en het engagement dat er nog is opnieuw benutten.
Samen met de jongere kijken en spreken over zijn eigen geschiedenis, kwetsuren en ervaringen, geeft ons de mogelijkheid om de jongere hierin te erkennen en te ondersteunen.
|
|
